คนดีที่ช่วยหมาแมวกำลังแย่เลยอยากช่วยเหลือกับ ป้าปู กรกฏ หญิงตัวเล็กที่ทำเพื่อหมาแมว

 

สำหรับคนที่เข้ามาอ่านบทความนี้ ขอออกตัวตรงนี้ก่อนว่าตัวผู้เขียนนั้นแค่ต้องการใช้ความเป็นสื่อ และทำบล็อกเล็กๆ แห่งนี้เป็นช่องทางช่วยเหลือเหล่าหมาแมวที่กำลังอดอยาก โดยที่ตัวผู้้เขียนไม่มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับ ป้าปู กรกฏ เลย เราเป็นแค่เพื่อนใน FaceBook เท่านั้น และด้วยความที่ผู้เขียนเห็นว่าป้าแกต้องสู้ขนาดไหนเลยอยากช่วย (เชื่อไม๊ว่าตอนที่คุณกำลังอ่านเนื้อหานี้ ป้าปู กรกฏ ก็ไม่รู้เรื่องที่ผู้เขียนทำบล็อกนี้เพื่อช่วยแก)  

ในส่วนของประวัติความเป็นมาหรืออะไรต่างๆ คุณไม่ต้องรู้ก็ได้ แค่รู้ว่ามีผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เลี้ยงหมาแมวจรเป็นสิบๆ ตัว ท้ั้งที่ตัวเองก็ไม่ค่อยมีเงิน แต่จะทิ้งก็ไม่ได้เลยต้องเลี้ยง (เห็นแกโพสต์แบบนั้น) ซึ่งใครที่สนใจอยากทำบุญวันเกิด หรืออยากให้อาหารหมาแมวบริจาคเงินก็ไปที่ FaceBook ป้าแกได้เดี๋ยวแปะลิงค์ให้ด้านล่าง ลองไปทักไปคุยกับแกดูก่อนอย่างเพิ่งโอน และไม่ต้องบอกว่ารู้มาจากที่นี่แค่คุณบอกว่าอยากช่วยค่าอาหารหมาแมว อยากทำบุญวันเกิดแค่นั้นก็พอ ส่วนตัวผู้เขียนก็ดูแลหมาแมวหลายตัวเลยเข้าใจแก และในฐานะสื่อเลยอยากใช้พื้นที่ของตัวเองบอกคนที่สนใจไปช่วยแกได้ 

FaceBook ป้าปู กรกฏ https://www.facebook.com/samartlady4709

ขอบคุณทุกท่านที่ช่วยหมาแมวให้อิ่มไปอีกหนึ่งมื้อ

ส่วนนี่คือความในใจของป้าแกที่โพสต์เอาไว้ ซึ่งขอหยิบมาลงให้ทุกคนได้อ่านกัน 

แรกเริ่มเดิมที  ป้ามีหมาเพียงไม่กี่ตัว  จวบจนได้เห็นทั้งหมาและแมว  ที่ถูกเจ้าของทอดทิ้งมากขึ้น

จึงตั้งปณิธานในใจ  จากนี้ไป ขออุทิศตน  ช่วยสี่ขาจรจัด  ให้มีกิน  อบอุ่น  และปลอดภัย   จากโรคภัยไข้เจ็บ

เคยมีเพื่อนหลายท่านทักท้วง  ว่าการดูแลสี่ขาจรจัด  ต้องใช้เงินเป็นจำนวนมาก

พร้อมทั้งยกตัวอย่างที่พักพิง ซึ่งมีคนแก่ท่านหนึ่งดูแลอยู่  จนต้องขายบ้านและทรัพย์สินทั้งหมด

ตอนนั้น  ด้วยความดื้อรั้นป้าได้เถียงไป  พร้อมยกเหตุผลให้ว่า  แล้วเขาจะอยู่ยังไง

อีกทั้งเพื่อนในเฟซหลายคนที่สนิทกัน  อันเฟรนด์ป้าไป  ด้วยเหตุผลว่า เท่าที่มีอยู่ก็เพียงพอแล้วทำไมต้องไปช่วยจรจัดข้างนอก  หรือต้องการหาเงินเข้ากระเป๋าเข้าตัว

นั่นคือแผลในใจ  จนทุกวันนี้  เพราะคนอื่นพูดยังไม่เจ็บใจ  เท่าคนสนิท พูดออกจากปากมาเอง

แต่ก็ช่างเถอะ  ทุกคนมีแนวทางของตัวเอง  ลิขิตและดำเนินรอยต่อแห่งชีวิตได้  ด้วยตัวเองเสมอ

หากย้อนเวลากลับไปได้   ปณิธานในใจที่ตั้งไว้ยังคงเดิม

แม้ทุกวันนี้จะลำบากมากๆ  สายตาเหยียดหยามที่มองมาเสมอ  ไม่ได้ส่งผลอะไรต่อการดำรงชีวิตของป้าหรอก

หากแต่  สองร้อยกว่าชีวิตไม่มีกิน  นั่นต่างหากที่ส่งผลกระทบต่อจิตใจและร่างกายของป้ามากๆ

เท่านั้นแหละที่ป้าต้องการก่อนที่จะหมดอายุขัย

โพสต์นี้  ไม่ได้ต้องการร่ำร้อง  หรือกล่าวโทษใคร

อยากให้ ทุกคน  เล็งเห็น  ผลแห่งความรัก ที่ไม่แน่นอน 

จากรัก ฟูมฟักเลี้ยงดู  พะเน้าพะนอ  ตอนที่เขายังน่ารักอยู่ 

หรือแม้แต่ตอนที่ยังเป็นครอบครัว พอเลิกราก็ทิ้งขว้าง 

คุณๆ  เห็นกันไหมคะ  ปัจจุบันนี้หมาแมวจรจัดถูกทิ้งมากขึ้นเรื่อยๆ

เคยเข้าไปดู  เพจหาบ้านให้หมาแมวกันไหม

แม้แต่หมาแมวพันธุ์  ตอนนี้  ก็เอามาหาบ้านกันให้เกร่อ

แล้วหมาแมวพันธุ์ทางข้างถนน  จะมีอนาคต ไปต่อกันยังไง

ได้แต่หวังว่า  พวกเขาจะมีโอกาส ได้มีชีวิตต่อไป  กับบ้านที่อบอุ่น

ส่วนตัวป้าเอง  พยายามเต็มที่ที่สุดแล้ว เท่านั้นเองค่ะ ที่อยากจะบอก

คำขอสุดท้ายของคนแก่  ไม่พร้อมอย่าเลี้ยง. ..  !!!